مازیاران چشم یاری داشتیم! ... خود غلط بود آنچه می پنداشتیم ...
دلخوشی های مرا ۳۰۰۰ + ۱ نفر از من گرفتند!
۳۰۰۰+ ۱دلخوشی من را سر بریدند ...
۳۰۰۰ نفری که اغلبشان نمی دانستند کجا می آیند؟!
۳۰۰۰ نفری که بیشترشان روز ها اعدام و زندان را فراموش کرده بودند!
۳۰۰۰ نفری که نیمی از آنها "دانشگاه" را با "فشن تی وی" به اشتباه گرفته بودند!
۳۰۰۰ نفری که خیلی از آنها "درس" می خواندند تا "بیکار" نباشند!
۳۰۰۰ نفری که ...
در یک کلمه بگویم: .... ( ادامه مطلب )
قدر نداستند و حکمت ها را زیر پا گذاشتند و پیش از آن حرمت ها را شکستند!
و "۱" نفر تنها با تعصبی که زادهء اعتقاداتش بود ماجرا را در همپیچید و ناسزا ها را تنهایی به جان بخرد!
"کار را که کرد؟! آن کس که تمام کرد!"
کسی "۳۰۰۰" نفر را نمی بیند!
کسی " خود خواهی " ها را نمی بیند!
کسی " قانون گریزی" ها را نمی بیند!
تنها ناسزا است که نثار آن "۱" نفر می شود!
....
چه یک دوره! چه دو دوره! چه شش دوره!
مهم این است که :
۱- به چشم نمی آییم!
۲- دشمنی و نفرت را به صلاح مملکت ترجیح می دهیم!
۳- خانواده و جشن و سرور وقتی برای این نمی گذارد که فکر کنیم به مسئولیت هایمان!
۴- صندلی هایمان را سفت چسبیده ایم و از مقاممان احساس رضایت می کنیم!
۵- ....
۶-....
۷- ....
دوستان و دشمن! دست در دست هم مرا و دلخوشی های مرا به سلاخی می برند تا در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشند! ...
و من باید هنوز لبخند بزنم ...
و من باید هنوز سکوت کنم ...
چون آموخته ام که باید مطیع بود و جبری مسلک حتی اگر این جبر را افرادی مثل خود من بر من تحمیل کنند ....
چون آموخته ام به خاطر "جامعه" و صلاح جامعه" از همه چیز با سکوت بگذرم! که حرف زدن به معنای یاغی گری است و دیوانگی ....
پیش از اینها بیش از اینها بد دیده ام ... باید بروم دنبال سرنوشت خویش!
هرچند که دیگر "مکاتب" را نزد استاد "مکاتیب " باید بیاموزم و "فسلفه هنر" را شاید نیز نزد استاد "هنر دین" ...
